Da DPS kroji zakone po ličnom nahođenju, to je već ustaljena rigidna praksa. A isto tako je i praksa, ako neki zakon prođe u Parlamentu mimo volje režima, da DPS odmah pokrene svoje poluge moći preko Ustavnog suda za obaranje zakona. Sad se na taj način poslanica te partije Nada Drobnjak, kao vajna borkinja za rodnu ravnopravnost, usudila da prihvati naredbe iz partijskog vrha da udari na sudbine velikog broja majki u Crnoj Gori s troje i više djece, na njihovu šansu da po novom zakonu steknu doživotnu novčanu nadoknadu.

          Ne treba naglašavati koliko je izglasavanje ovog zakona ulilo nade majkama u Crnoj Gori. Ali to Nadu Drobnjak apsolutno ne interesuje. Njoj je bitno da ispuni partijski zadatak, bez obzira što je direktno usmjeren protiv velikog broja majki koje teško žive izdržavajući troje ili više djece. Tako je Drobnjak pokazala da joj je milija partijska poslušnost i servilnost od populacije za koju se navodno bori. A time je kao aparatčik DPS-a direktno iznevjerila svoju navodnu borbu za rodnu ravnopravnost i bolji položaj žene u Crnoj Gori.

          Naravno, Drobnjak je pribjegla oprobanom triku kako joj je izdiktirano u partijskoj centrali, pa navodno brine što će na taj način biti diskriminisane ostale majke, koje nijesu rađale, ili imaju manje od troje djece. Svakako, položaj žene i majke u Crnoj Gori uopšte, zahvaljujući ovom režimu, jeste ponižavajući, i treba pomoći svim ženama. Ali se i tu zna lista prioriteta, a DPS-u niko ne brani da izglasa i zakon kojim bi se finansijski podržala ukupna ženska populacija u Crnoj Gori. Pa neka se makar krene od onih kojima je objektivno najteže, ali je Drobnjak protiv toga.

          Ona se pritom brani floskulom kako bi kritike prema njoj bile populističke. Ali joj to neće proći kod ogorčenih majki, koje posebno teško žive, i s mukom odgajaju djecu. Sve one su željno čekale usvajanje tog zakona, pa nek se Drobnjak zapita je li diskriminatorski i to što ona ima fina primanja u Parlamentu, a mnoge majke niti rade, niti šta primaju.

Cilj Nade Drobnjak je nehuman, da se relativizuje pravosnažnost jednog dobrog zakona, da se potom obori na Ustavnom sudu, jer je njoj tako naloženo, i njen zadatak se tu završava, nezavisno čak i od bijele kuge i procesa iseljavanja stanovništva iz Crne Gore, što je dio naše sumorne realnosti.