Skandalozno je što Specijalno državno tužilaštvo u pljački građana od 10,6 miliona eura u slučaju „Limenka“ ne nalazi nikakav osnov za krivično pravnu odgovornost onih lica koja su sačinjavala organizovanu kriminalnu grupu sa namjerom da se u ovom poslu neosnovano obogate. U konačnom, stavom SDT da u tim radnjama nije bilo osnova za krivično gonjenje, legalizovana je pljačka na štetu građana Crne Gore a u korist brata bivšeg premijere Đukanovića.

Posao oko kupoprodaje u slučaju “Limenka” obavljen na način da je Uprava policije 2008. godine sklopila ugovor o korišćenju sa mogućnošću sticanja prava svojine na zemljištu na kojem se nalazi zgrada Uprave policije i to tenderom na kojem je Aco Đukanović dao ponudu od 3.3 miliona eura. Prethodno je 2007. godine zemljište na kojem se nalazi “Limenka” bilo predmet kompezacijske klauzule između Uprave policije i firme “ Čelebić” oko izgradnje nove zgrade Centra bezbjednosti. Tako je ugovorena cijena od 13 miliona, od čega bi UP za vrijednost od tri miliona ustupila zemljište Limenke firmi Čelebić. Taj posao je zbog nezakonitosti poništen i raspisan je tender nakon čega je sklopljen ugovor sa bratom predsjednika Vlade. Odmah nakon toga, vrijednost izgradnje zgrade CB Podgorica je sa 13 miliona porasla na 15, 5 miliona eura.

Na osno­vu pot­pi­sa­nog ugo­vo­ra sa Acom Đukanovićem, slu­žbe­ni­ci Upra­ve po­li­ci­je i MUP-a su bi­li du­žni da se ise­le iz tog objek­ta do kra­ja 2010. go­di­ne. Do­go­vor je is­po­što­va­la je­di­no Upra­va po­li­ci­je, ko­ja se pre­se­li­la u no­vu zgra­du, a osta­li su šal­te­ri MUP-a. Vla­da, MUP i Upra­va po­li­ci­je svje­sno ula­ze u vi­še­go­di­šnje ka­šnje­nje da oslo­bo­de „Li­men­ku” no­vom vla­sni­ku i ti­me bra­tu pre­mi­je­ra, u stva­ri, pra­ve ar­gu­men­ta­ci­ju da za­tra­ži vi­še­mi­li­on­sku od­šte­tu od dr­ža­ve, što je i uradio 2012. godine.  Od­lu­kom Vr­hov­nog su­da to je i ostva­re­no, na osno­vu če­ga je pre­mi­je­rov brat ste­kao vi­še­mi­li­on­sku ko­rist.

Posebno je sporno to što, po tadašnjim pravnim propisima, prodaju zemljišta je trebala da odobri Skupština Glavnog grada, što se u ovom slučaju nije desilo, zbog čega je ugovor između UP i brata bivšeg premijera pravno ništavan i nije mogao da proizvodi pravne posledice. Međutim, i pored te činjenice, a na osnovu sklopljenog ugovora, gradska uprava na čijem je čelu bio Miomir Mugoša je ucrtala 27.000 m2 stambeno-poslovnog prostora Acu Đukanoviću na prostoru Limenke, što je kasnije bio osnov za isplatu enormnog iznosa na ime naknade štete i izmakle dobiti. Očigledno je da se u ovom slučaju radilo o mreži koju su sačinjavali opštinski i državni funkcioneri sa namjerom da se jednom licu omogući da se neosnovano obogati.

U međuvremenu su odbačene krivične prijave protiv onih lica koja su bili donosioci odluka u ovom poslu, Ivana Brajovića, Jusufa Kalamperovića i Veselina Veljovića. Osnovno državno tužilaštvo je odbacilo krivičnu prijavu protiv Veljovića jer je nastupila zastara za krivično gonjenje dok je u slučaju Brajovića krivična prjava odbačena jer tužioci nisu našli osnova za krivično gonjenje za nesavjestan rad u službi niti za bilo koje drugo djelo koje se goni po službenoj dužnosti.

Tužilaštvo je i na ovom slučaju, još jednom potvrdilo da je u potpunoj funkciji Mila Đukanovića i aktuelnog režima i da će i pored postojanja jasnih dokaza uraditi sve kako bi zaštitlo interese prve familije u Crnoj Gori. Ovdje imamo i slučaj da je Tužilaštvo odustalo i od gonjenja nekih lica jer se uplašilo od mogućeg povratka na neke državne funkcije, kakav je slučaj sa Veselinom Veljovićem koji je u bliskim odnosima sa aktuelnim premijerom.

Slučaj „Limenka“ je klasičan primjer namještenog posla bratu tadašnjeg premijera u kojem je učestvovalo više lica, sa namjerom da mu se omogući sticanje višemilionske nezakonite dobiti. Ta lica su, bez ikakve dileme, udružena u ovaj kriminalni poduhvat, svjesno zloupotrebljavala svoj službeni položaj, moguće i za sticanje neke sopstvene koristi. Da u Crnoj Gori postoje pravosudni organi koji svoj posao rade po Ustavu i zakonu, istražilo bi se porijeklo imovine lica koja su u ovom poslu učestovala. S obzirom da se ovjde radi o licu koje je u krvnom srodstvu sa tadašnjim premijerom, da je ostvarena nezakonita dobit od nekoliko miliona i da su sva lica koja su u tome učestvovala bukvalno zaštićena od bilo kakve krivične odgovornosti, jasno je da se radi o razrađenoj koruptivnoj šemi u kojoj svaki od pojedinaca koji se nalaze na čelo državnih i opštinskih organa imaju svoju ulogu i interes. Zbog svega se slučaj „Limenka“ može nazvati udžbeničkim primjerom koruptivnog posla na crnogorski način, a nepostupanje tužilaštva u ovom slučaju predstavlja legalizaciju još jedne pljačke građana Crne Gore.

Nikola Jovanović, član Predsjedništva Demokratske narodne partije i funkcioner DF-a