Karakteristično je da iz političkog establišmenta Srbije tek sad stižu pojedinačni tonovi otvorenog nezadovoljstva povodom “bratske” politike crnogorskog režima, kojem je Srbija bila i ostala najobičnija moneta za potkusurivanje u globalnoj svjetskoj politici. Uglavnom, crnogorski oligarsi i dalje bratski koriste Srbiju kao priručno sredstvo za profitiranje na zapadnoj adresi, i to im i dalje dobro prolazi uz prećutno aminovanje Srbije.

Srbijanski vrh valjda mora da razumije da su crnogorski vlastodršci od Zapada ucijenjeni, pa se prema Zapadu moraju odnositi bratski, a prema braći Srbima nebratski. Riječ je samo o praktičnoj zamjeni teza, zbog čega aktuelni crnogorski režim uvijek i barjači kad treba povesti nebratsko kolo protiv Srbije, glasati protiv njenih interesa bilo kad, i bilo gdje, u funkciji već oprobanog servilnog taster-okidača Zapada.

Zato se šef crnogorskog režima i može javno hvaliti da odnosi sa Srbijom nikad nijesu bili bolji. Valjda u svjetlu toga da je zvanična Crna Gora čak među prvima, za primjer svim drugima, priznala da Kosovo nije dio teritorije Srbije, na opšte zgražavanje poštenog svijeta obje zemlje.

Ali treba reći da naumi najniže vrste od strane montenegrinske vlasti, kao, na primjer, pokušaji priznavanja i vjerskih svetinja, manastira i prostora Srbije, kao dijela teritorije Kosova, ipak nijesu prošli na nivou UNESCO-a u Ujedinjenim nacijama. A to je dokaz da svaki bezočni čin ipak ne prolazi, i pored svih mračnih nauma, jer je iza pravde i Srbije svojim glasom stala između ostalih i Rusija. Ista ona Rusija, za čije uvođenje sankcija je glasala opet među prvima ko bi drugi nego režimska Crna Gora. Ista ona, koja je za jedne izbore od te iste Rusije iskukala u kešu deset miliona dolara da kupi izbore.

Svakovrsna izdaja bratske, i po svemu najbliže, susjedne Srbije, predstavlja paket aranžman, ulaznicu režimske  Crne Gore u agresivnu alijansu, koja može jednog dana i od naše zemlje napraviti bure baruta i teren za terorističke akte, kakvi se danas dešavaju redom u tzv. zaštićenim zemljama, posred Brisela, posred Londona, Pariza, Njujorka…

Uz sve ovo, u Crnoj Gori, Srbi su iz organa vlasti uklonjeni, a kad bi u Srbiji bili sa funkcija otpušteni svi naši Crnogorci, Srbija bi ostala bez direktorskog kadra. Ćirilica se progoni na svakom koraku, Mitropolija crnogorsko-primorska je na stalnom udaru…

Sve u svemu, antisrpski paket-aranžman ima sve odlike otvorenog neprijateljstva prema Srbiji, u koju trčimo i za spašavanje hiljada života crnogorskih pacijenata. Režimska Crna Gora zasad još jedino Srbiji ne može objaviti rat, ali, kroz želju da nas ugura u NATO, ni to nije isključeno jednog dana.

Nedavni kuriozitet je što je, i pored svega navedenog, aktuelni crnogorski režim i povodom lažnog državnog udara potrčao kud bi drugdje, nego pravac u Beograd, da zatraži alibi upravo od Srbije, koju je izdao vazda i u svako doba. Takvo licemjerje je rijedak primjer beščašća, “bratske i dobrosusjedske saradnje”, koja ima sve perspektive dobrog nastavka tolerancije Srbije i montenegrinskih podvala režimske Crne Gore susjednoj bratskoj zemlji kad god to zatreba Zapadu.