Mo­žda za­to ne ra­zu­mi­je­mo ovo vri­je­me mi ko­ji smo dio ži­vo­ta pro­ži­vje­li u dr­ža­vi gdje ste mo­gli za­spa­ti u par­ku, na klu­pi, a da vas ni­ko ne uz­ne­mi­ra­va, gdje vas ni­ko na uli­ci ne bi mo­gao na­pa­sti, a da vam slu­čaj­ni pro­la­znik ne bi pri­te­kao u po­moć, gdje su se lju­di mak­si­mal­no po­što­va­li i po­ma­ga­li i gdje smo bi­li bez­bjed­ni svu­da i na sva­kom mje­stu. Na­ža­lost, vi­še ni­šta ni­je kao pri­je. Iz­gu­bi­li smo ono naj­bit­ni­je – ka­ko po­sta­ti i op­sta­ti čo­vjek u pra­vom smi­slu te ri­je­či, jer je naj­ve­ća ljud­ska vri­jed­nost za sva vre­me­na- bi­ti čo­vjek.