Bojović: Uoči Dana Opštine Danilovgrad nova predizborna zapošljavanja

Bojović: Uoči Dana Opštine Danilovgrad nova predizborna zapošljavanja

Da je predsjednik opštine Danilovgrad „kadar stići i uteći i na strašnom mjestu postojati“ dokazuju najnoviji oglasi za posao koji su nedavno raspisani u ovoj lokalnoj upravi, saopštio je predsjednik OO DNP Danilovgrad Dragan Bojović.

„Naime, uprkos evidentnog viška zaposlenih u lokalnoj administraciji, uprkos činjenici da u opštinskim kancelarijama više nema mjesta ni za saksiju sa cvijećem, a kamoli za živo čeljade, uprkos višemilionskom kreditnom zaduženju opštine, odnosno njenih građana koje uglavnom i služi da bi se podmirile potrebe ove Branove DPS vojske, uprkos nalazima Upravne inspekcije o nelegalnosti zapošljavanja u opštini, te da se ljudi ‘s koca i konopca0 , bez stručnih referenci i kvalifikacija, promovišu u stručnjake, činovnike i načelnike opštinskih službi, uprkos dakle otvorenim zloupotrebama, klijentelizmu, nepotizmu i političkoj korupciji, Brano je odlučio da uhljebi još desetak DPS kadrova,“ napomenuo je Bojović i dodao:

„Dakako, riječ je o njegovim rođacima, kumovima, prijateljima i prijateljima njegovih prijatelja, jer čak ni bliski rođaci ne glasuju Branov opšinski ‘drim tim’ samo zbog krvnog srodstva, već primarno zbog mjesečne apanaže i finansijske satisfakcije koje im dobri Brano nesebično udjeljuje.“

Među novim opštinskim ekspertima otkupljivači ličnih karata i utjerivači glasača

„Među ovim novim opštinskim ekspertima koji će ‘u znoju lica svog zarađivati hljeb svoj’ naćiće se negdje mjesta i za otkupljivače ličnih karata, te utjerivače glasača preko fleksibilne naplate opštinskih taksi i drugih raznih računa i dugova, jer se ovim zaslužnim izbornim kadrovima i njihovim porodicama mora obezbijediti finansijaka sigurnost i dalji nesmetan rad,“ istakao je predsjednik OO DNP i naglasio:

„Sva ova partijska zapošljavanja Brano, naravno, ne vrši u toku predizborne ćutnje, već se mudri Brano rukovodi onom starom narodnom ‘ko rano rani, četiri glasa grabi’, pa ova svoja galantna ‘dobročinstva’ sprovodi u vrijeme svečarske atmosfere uoči Dana opštine, kada je pažnja građana atakovana šminkanjem grada, krpljenjem desetkovanih ulica i asfaltiranjem čak čitavog jednog kilometra seotskog puta koga su inače svojim prilozima uglavnom finansirali sami mještani.

Obuzet valjda ovom ekstatičkom pretprazničnom atmosferom, Brano je, svjesno ili nesvjesno, nedavno učinio jedno zaista dobro djelo, šaljući svog ‘malog od palube’, potpredsjednika opštine Zorana Boškovića, da postavi kamen temeljac za izgradnju novog Hrama u Bjelopavlićima.

Iskreno nas raduje činjenica da su se Brano, Zoki i ostali, koji su se između ostalog devet godina predano borili da Hram u Bjelopavlićima ne bude izgrađen, nakon dugih lutanja vratili u naručje majke Crkve. Nikad nije kasno pokajati se!

Još kada naš dragi predsjednik Filip, za koga se inače u kuloarima šapuće da je blizak Mitropoliji, na predstojećoj svečanoj sjednici afirmiše i blagoslovi ovogodišnje uspjehe danilovgradskih DPS menadžera i mehaničara, vjerujemo da će i stotine drugih DPS opštinara pohitati da se vrate svojim korijenima, ‘na radost i polzu svekolikog otečestva’.“

IN4S

Pe­jo­vić: Znakovi pored puta

Pe­jo­vić: Znakovi pored puta

Ka­da se po­me­ne Vi­še­grad, mi­sao nam od­mah po­đe na Ivu An­dri­ća i nje­gov epo­hal­ni ro­man „Na Dri­ni ću­pri­ja“. Ka­da no­gom sta­ne­te na most na Dri­ni, pr­vo se sje­ti­te na­ma to­li­ko dra­ge na­rod­ne pje­sme „U div­no­me sta­rom gra­du Vi­še­gra­du“. Sa­mo ne­ko­li­ko de­se­ti­na me­ta­ra od mo­sta na Dri­ni na­la­zi se bi­sta Meh­med pa­še So­ko­lo­vi­ća, tra­gič­nog ju­na­ka dra­me srp­skog na­ro­da kroz isto­ri­ju, za­gle­da­nog u svo­ju, u ar­hi­tek­ton­skom i sva­kom dru­gom smi­slu im­pre­siv­nu gra­đe­vi­nu.
Da­nak u kr­vi ko­ji na pro­sto­ri­ma gdje ži­ve Sr­bi sa­da u dru­gom ob­li­ku tra­je do da­na­šnjih da­na i opo­mi­nje sve one ko­ji ima­ju gram pa­me­ti da se vi­še ni­ka­da ne smi­je do­zvo­li­ti da svjet­ski me­še­ta­ri i do­ma­ći iz­ro­di otru­ju mr­žnjom srp­sku krv i okre­nu je pro­tiv se­be sa­me. I upra­vo u Vi­še­gra­du, za­hva­ljuj­ući re­ži­se­ru svjet­skog gla­sa Emi­ru Ku­stu­ri­ci sa­gra­đen je An­drić­grad, a u nje­go­vom je­zgru Cr­kva Ca­ra La­za­ra i bi­ste tro­ji­ce naj­ve­ćih Sr­ba sa raz­dvo­je­nih srp­skih te­ri­to­ri­ja, knji­žev­ni­ka Iva An­dri­ća, pje­sni­ka i vla­di­ke Pe­tra II Pe­tro­vi­ća Nje­go­ša i na­uč­ni­ka svjet­skog gla­sa Ni­ko­le Te­sle, ko­ji nas opo­mi­nju da mo­ra­mo ma gdje bi­li i ma što ra­di­li bi­ti za­jed­no. Lič­no bih bio sre­ćan da sam u An­drić­gra­du za­te­kao i bi­stu ve­li­kog knji­žev­ni­ka i čo­vje­ka Me­še Se­li­mo­vi­ća, jer bi na taj na­čin An­drić­grad zra­čio kao sim­bol srp­skog stra­da­nja i uz­di­za­nja, ali i isti­ne o na­ma i na­šoj vječ­noj bor­bi za oču­va­nje srp­skog iden­ti­te­ta na svim pro­sto­ri­ma gdje Sr­bi ži­ve. Ti­me bi isto­ri­ja Sr­ba bi­la ovjen­ča­na, a tr­no­vit put ko­jim su Sr­bi pro­la­zi­li kroz vje­ko­ve svje­do­čio bi o to­me ka­ko su zlo­tvo­ri či­nje­li sve i či­ne da nam za­tru sje­me i iz­bri­šu pam­će­nje. Car La­zar, Ivo An­drić, Ni­ko­la Te­sla, Nje­goš i Me­ša, sva­ko u svo­je vri­je­me, za­di­vio je i za­du­žio svi­jet do te mje­re da će oni i nji­ho­va dje­la bi­ti be­smrt­na za vjek vje­ko­va.
Ivo An­drić, za­gle­dan u da­lji­nu, pr­vi nam je po­že­lio do­bro­do­šli­cu. Ću­tljiv i ozbi­ljan, ona­kav ka­kvim su ga za­pam­ti­li nje­go­vi bi­o­gra­fi iz nje­go­vog gra­da mu­dro pra­ti sve što nam se de­ša­va i po­zi­va da još jed­nom pro­či­ta­mo „Zna­ko­ve po­red pu­ta“. Ne­ko pri­mi­je­ti da je Nje­goš tu, da Ivu An­dri­ću ču­va le­đa, a me­ne im­pre­si­o­ni­ra tekst na Nje­go­še­vom spo­me­ni­ku „ Tra­gič­ni ju­nak ko­sov­ske mi­sli“. Moj su­sret u An­drić­gra­du, sa Nje­go­šem, uči­nio me je mno­go slo­bod­ni­jim ov­dje ne­go u mo­joj Cr­noj Go­ri. Uz Nje­go­ša sam se i ja osje­ćao ve­li­kim, dok su se tu­ri­sti iz či­ta­vog svi­je­ta di­vi­li na­šem vla­di­ci.
Ni­ko­la Te­sla, na­uč­nik oko ko­jeg se oti­ma či­ta­vi svi­jet, otvo­rio je oči čo­vje­čan­stvu, a iz An­drić­gra­da po­ru­ču­je: „Ako bu­dem imao sre­će da ostva­rim ne­ke od svo­jih ide­ja, to će bi­ti do­bro­čin­stvo za ci­je­lo čo­vje­čan­stvo. Ako se mo­je na­de is­pu­ne, naj­sla­đa mi­sao će mi bi­ti ta da je to dje­lo jed­no­ga Sr­bi­na.“ Da­nas je po­lo­žaj Sr­ba na svim te­ri­to­ri­ja­ma na ko­jim Sr­bi vje­ko­vi­ma ži­ve, iz­u­zet­no te­žak. Te­žak i za­to što Sr­bi da­nas ne­ma­ju ta­ko ve­li­ke lič­no­sti ni u dr­ža­va­ma gdje ži­ve, ni me­đu­na­rod­noj jav­no­sti ka­kvi su bi­li na­ši slav­ni pre­ci. Iz­gle­da da se Alek­san­dar Vu­čić za­pu­tio pu­tem Mi­la Đu­ka­no­vi­ća. Za­to se pla­šim da jed­no­ga da­na ne pre­da Ko­so­vo i okre­ne le­đa Ru­si­ji. Za­to sam u Cr­kvi Ca­ra La­za­ra za­pa­lio svi­je­ću za po­koj du­ši svim stra­da­lim ko­sov­skim ju­na­ci­ma i mo­lio se da Bog da pa­me­ti ak­tu­el­nim ne­sreć­ni­ci­ma ko­ji od­lu­ču­ju u ime Sr­ba da ne iz­da­ju na­še slav­ne pret­ke. Vu­či­će­vo sve otvo­re­ni­je okre­ta­nje pre­ma za­pa­du je vra­ća­nje du­ga oni­ma ko­ji su ga do­ve­li na vlast da bi slu­žio nji­ho­vim in­te­re­si­ma. Po­li­ti­ka sje­dje­nja na dvi­je sto­li­ce nje­mu je do­pu­šte­na da bi pre­va­rio gla­sač­ko ti­je­lo i učvr­stio vlast. Vr­lo br­zo će mo­ra­ti da se od­rek­ne jed­ne sto­li­ce, jer ga na­lo­go­dav­ci sa za­pa­da sve vi­še pri­ti­ska­ju, a či­ni se­ da je bli­zu od­lu­ke da to bu­de on ru­ska. Na­ro­či­to smi­je­šno i na­iv­no zvu­či nje­go­va naj­no­vi­ja pri­ča o sve­ko­li­kom na­rod­nom raz­go­vo­ru o sta­tu­su Ko­so­va, ko­ju gle ču­da, pr­vi po­zdra­vlja­ju ame­rič­ki zva­nič­ni­ci u Sr­bi­ji, pa za­to ni­je­sam da­le­ko od po­mi­sli da Vu­čić opi­pa­va puls na­ro­da, ka­ko da bez­bol­ni­je po se­be od­ra­di do­bi­je­ni za­da­tak sa za­pa­da. Sve mi to zvu­či kao pri­ti­sak za­pa­da da se Ko­so­vo mo­ra pre­da­ti. Oni ko­ji se pri­hva­te te sram­ne ulo­ge tre­ba da zna­ju da se te­me­lji ku­će ne da­ju po ci­je­nu sve­ga. Ta­ko­đe svi Sr­bi mo­ra­ju zna­ti da nam pre­ci Ko­so­vo ni­je­su osta­vi­li da bi nji­me tr­go­va­li, jer je Srp­stvo bez Ko­so­va kao ti­je­lo bez sr­ca. Sr­bi u Cr­noj Go­ri iz po­li­ti­ke Vu­či­ća i od­no­sa zva­nič­ne Sr­bi­je i pre­ma sta­tu­su Sr­ba u Cr­noj Go­ri mo­ra­ju iz­vu­ći po­u­ku i ko­nač­no shva­ti­ti da su raz­go­vo­ri sa Vu­či­ćem na tu te­mu sa­mo gu­blje­nje vre­me­na. Sr­bi u Cr­noj Go­ri vre­me­na za gu­blje­nje ne­ma­ju za­to rje­še­nje svo­jih pro­ble­ma mo­ra­ju po­tra­ži­ti unu­tar Cr­ne Go­re. To ne­će bi­ti ni­ma­lo la­ko, ako zna­mo da je či­ta­vi dr­žav­ni apa­rat okre­nut pro­tiv njih, a mr­žnja ma­njin­skih na­ro­da pre­ma Sr­bi­ma pre­ra­sla je u hi­ste­ri­ju. Za­to ne smi­je­mo do­zvo­li­ti da Nje­goš po­sta­ne tra­gič­ni ju­nak srp­ske mi­sli u Cr­noj Go­ri, a Sr­bi na­rod nad ko­jim će svi ka­da im pad­ne na pa­met dr­ža­ti bič. Na­ro­či­to ne ka­da se zna da su naj­bo­lji si­no­vi srp­skog na­ro­da, kao ma­lo ko, za­du­ži­li čo­vje­čan­stvo. A zna­ko­ve po­red pu­ta tre­ba sa­mo pra­vil­no či­ta­ti, gdje god se na­šli na pro­sto­ri­ma gdje ži­ve ili su ži­vje­li Sr­bi.

DAN