Nako što su uništena gotovo sva preduzeća u opštini Danilovgrad, a veliki broj gradjana završio na Birou rada, vlast ove lokalne samouprave je iznašla „spasonosno rješenje“ te odlučila da turizam promoviše kao osnovnu prvirednu djelatnost.
Ova odluka, međutim, za sada ne podrazumijeva obnovu i razvoj nesumljivih prirodnih i kulturnih potencijala opštine. Ne isistira se, recimo, na obnovi ruiniranog hotela „Zeta“ u centru grada, ili da nanovo oživi nekada obećavajuće izletište „Glava Zete“, koje danas nalikuje „na arheološko nalazište“.
Umjesto, dakle, obnove i obogaćivanja postojećih te razvoja novih turističkih i kulturnih sadržaja, vlast u Danilovgradu se opredijelila za kraći put „kojim se ređe ide“: uvedena je izletnička taksa, popularno označena kao „reket za turiste“ kojom će se oglobiti sve grupe hodočasnika prilikom njihovih posjeta svetilištima u Bjelopavlićima.
Obzirom na brzinu kojom lokalna vlast uvećava iznos ove takse (za samo dva radna dana sjednice lokalnog parlamenta vladajuća garnitura je ranije usvojeni i prvog radnog dana, kroz Izvještaj o radu Turističke organizacije, potvrđeni iznos od 0.50 eura, drugog radnog dana preinačila i uvećala sto posto) treba očekivati da će narednih mjeseci turisti morati da izdvoje cjelokupna svoja mjesečna primanja kako bi obišli svetilišta na teritoriji opštine Danilovgrad.
Pored toga što smjera da „zaradi na vjerskim osjećanjima građana, lokalna vlast u Danilovgradu uvodi još jedan „novi princip“: prejudiciranje presuda sudskih vlasti. Naime, iako je predlog odluke o imenovanju glavnog administratora pod sudskim sporom, jer je jedan od kandidata za ovu funkciju podnio tužbu Upravnom sudu dovodeći u pitanje zakonitost sprovedene procedure, vladajuća struktura nije imala strpljenja da sačeka razrješenje spora, već je, pretpostavljajući njegov ishod, potvrdila predlog odluke predsjednika opštine o imenovanju glavnog administratora. To koliko je sama procedura ovog imenovanja bila legalna govori podatak da je novoizabrani glavni administrator opštine Danilovgrad istovremeno obavljao funkciju predsjednika Komisije za žalbe na konkursu za izbor na ovu funkciju, što predstavlja ordinarni primjer konflikta interesa.
