U nepopravljivo ciničnom maniru prizemno politikanskog razvratnika, Marković bez ikakvog srama, usiljenim rečnikom “velikog državnika” govori o bliskim i tradicionalno dobrim vezama Crne Gore i Srbije. Ophrvan patetikom i sa dobro izvježbanim dodvorničkim stavom, bez blama ističe značaj unapređenja ekonomskih odnosa sa Srbijom, još jednom potvrđujući da se u zadovoljavanju svojih nezasitih interesa ne libi da zgazi sve što je govorio i radio slijedeći političke kodekse svog velikog šefa, dokazanog srbomrsca.