Da bi se sta­nje u ko­jem se na­la­zi­mo po­mje­ri­lo s mr­tve tač­ke, na­ro­du se mo­ra­ju pre­zen­to­va­ti isti­ne, a ne baj­ke i na ar­gu­men­to­van na­čin se mo­ra­ju ob­ja­sni­ti glav­ni uzro­ci i po­sle­di­ce ko­je su do­ve­le do ova­kve si­tu­a­ci­je. Na­rod tre­ba oku­pi­ti oko pro­je­ka­ta raz­vo­ja, mo­bi­li­sa­ti ga na pi­ta­nji­ma od ži­vot­nog in­te­re­sa za dr­ža­vu i gra­đa­ne, otvo­ri­ti mu oči ka­ko bi bio u sta­nju da is­prav­no shva­ti vla­sti­ti po­lo­žaj i gre­ške iz pro­šlo­sti. Tre­ba in­ten­ziv­no ra­di­ti na bu­đe­nju na­rod­ne svi­je­sti i shva­ta­nju neo­p­hod­no­sti od­luč­nog ras­kr­šća­va­nja s učma­lo­šću i pro­pa­da­njem. Za ta­kve kor­je­ni­te pro­mje­ne po­treb­no je obo­stra­no po­vje­re­nje iz­gra­đe­no na kon­kret­nim pri­mje­ri­ma.